De 12 maanden.

Op sommige dagen, zit je rustig in je kamer, je uit verveling te vermaken, niet wetend waarom je niet gewoon gaat slapen. Nachtrust is belangrijk, so they say. Maar goed, als je overal naar gaat luisteren wat men tegenwoordig allemaal beweert, raak je volkomen ontspoord.

Bij jou is het alleen niet tijdelijk, maar permanent, en dat is het altijd al geweest.

Rode pennen, een relatie van een jaar, opstijgende rook, uiteengespatte herseninhoud. 0:07, ironie. 22-9 = 13, dat ik die pas zo kort doorheb. De boodschap achter het geheim, de verzonken toestanden in één. Soms gaat het te snel.

Sorry daarvoor, ik bedoel het niet zo. Liefde uit het onderwerp halen is helaas moeilijker dan ik had gedacht. Het spijt me daarvoor, het liefst zou ik je genezen en terug in de tijd laten gaan en alles wissen en opnieuw laten beginnen, uiteraard met het zelfde doeleinde wat tot nu toe bij de trofeeën behoort.

Zal ik ooit in staat zijn iets duidelijk te maken?

Jij, van deze kant. De enige kant...

Als je net zo bent als ik, ben je niet zo als jezelf. Maar je bent zo ver, de verbinding is zo slecht en afspraken zijn geen afspraken meer. Ik mis je, waar ben je nou, waarom zit je niet naast me, of tegenover me. Waarom zie ik je niet, niet meer dan op een foto. We waren altijd zo blij, vrolijk, druk.

Maar ik ben je niet vergeten, ik weet nog precies hoe je eruit ziet, hoe je ruikt, hoe je stem klinkt, hoe je rookt, hoe je denkt, hoe je lacht... Het is wel al weer lang geleden dat ik dat allemaal ervaren heb, en de tijd helpt ook niet erg mee. Het gaat te langzaam, het had al voorbij moeten zijn, maar op de één of andere bizarre reden gaat de tijd maar niet voorbij.

'Time flies when you're having fun, time passes by slowly when you're not having the fun you should have.''

Oh, Lonesome Me.

In de war, door de war, whatever. Er ontbreekt nu al iets, en ons afscheid was niet meer dan een uur geleden. Het valt zwaarder dan ik had verwacht, ik voel een leegte die zij ook voelt, ik voel het leed wat zij doorstaat, plus het mijne. Het was zo lief, zo gevoelig, zo geweldig. Tot nu. Tot je weer alleen achter je computer zit en drie weken gescheiden bent van iets wat je elke dag nodig hebt, alsof je 3 weken geen medicijnen inneemt, alsof je arm tijdelijk wordt verwijderd, alsof je je ogen niet meer open krijgt, of juist niet meer dicht...

Velen snappen het niet, kennen het gevoel niet, een soort totale verbondenheid, iets wat er altijd al was, en nu tot zijn recht is gekomen. Het gaat veel te lang duren, onnodig lang, pijnlijk lang. De laatste 3 dagen was zij mijn huisgenoot, en nu is ze ergens op een, voor mij, onbereikbare plek. Het enige contact is dat van het smsen, heel af en toe op internet, en een beetje aan de telefoon.

Horen of alles goed gaat, wat heb je daar aan, er kan alsnog altijd iets fout gaan, je bent er niet, je kan er niet komen. En je mist alles, haar glimlach, haar uiterlijk, haar manier van doen, het lichaamscontact, haar innerlijk, zelfs de ruzies en al het andere kutte.

En dag 1 is nog niet eens ingegaan...

De dode ziel.

Alles wat ik zeg kan tegen je gebruikt worden, als een daverende trein die door de mist met een supersnelheid op je af komt rijden. Of rolt een trein?

Een man, die nieuwsgierig naar een straatmuzikant staat te koekeloeren. Na een tijdje besluit hij toch maar een, enigszins bescheiden, fooi te geven, en door te lopen.


Ik was laatst op weg naar de stad, ik zag het een en ander gebeuren en maakte mijn tweewieler duidelijk dat hij moest afremmen, en dat een noodlanding nergens voor nodig was. Ik keek naar het gebeuren, ik observeerde het puntje voor puntje en noteerde het een en ander in mijn geheugen. Ik zag een man op rolschaatsen. Hij reed over de weg. Door rood. Zonder licht. Met een een aangestoken joint in zijn hand. En om het nog mooier te maken, toen hij werd aangehouden had hij geen ID bij zich. Jammer dat hij niet ook wildplastte.


Een dikke man, een dunne vrouw, een kind zonder gewicht en een tak die van de boom af viel. Ik groette, kuste, sloeg, stak, schoot, at en rende. Toen ik rende leek het even alsof al het mooie van de aardbodem werd afgezogen, er kwam een gevoel van wanhoop en verdriet in me op. Ik had niet het recht om te moorden, ik had niet de kracht om na te denken, medelijden te hebben, menselijke trekjes te vertonen, te rusten. Ik had immers al iemand laten rusten.

Mijn heilige accessoires.

De wandaad.

Erger dan vreselijk, rampzaliger dan verschrikkelijk, zorgwekkender dan stress. Waarom, waarom dit. Waarom zij, waarom ik, waarom hij, waarom alles. Slapeloze dagen, slapeloze nachten, stress vindt zijn plek niet in rust. Laat het zijn, laat het zijn zoals we willen dat het is. Laat het geen teleurstelling zijn, hou vol. Er zal een oplossing zijn, als er maar goed gezocht wordt. Hoop, hoop genoeg, geef de hoop niet op, hoop is alles wat we kunnen hebben, alles wat mogelijk is.

Ik wil je irriteren, je martelen, je neersteken, je doodschieten, je doodrijden, je kwellen, je wurgen, je verminken, een blijvend letsel veroorzaken, je hetzelfde leed laten doorstaan, je vermoorden. Een langzame, pijnlijke dood tot je smeekt het te laten stoppen, maar je weet dat het te laat is. De tunnel die je ziet moet vol bloed en pijn zijn, trauma's in het hiernamaals.

Spijt zal geen excuus zijn.

Vrijwillig afhankelijk.

We draaien alles om we zijn zo, creatief, we zijn zo, bezig met wat we niet kunnen maar willen, we zijn zo in alles wat kleur heeft en vrolijk is. We praten uren achter elkaar, verroeren geen vin, blijven op dezelfde plek waar het goed is en waar alles beter wordt.

We zijn wanhopig. Afhankelijk. We zijn, vrijwillig afhankelijk. We zijn allemaal wanhopig en afhankelijk, maar dat is misschien wel wat we willen. Misschien geeft mij geen zekerheid, maar ik weet het stiekem wel zeker. Stiekem weet ik, dat we allemaal, allemaal, allemaal, wij allen, wij allemaal, vrijwillig afhankelijk zijn.

Ik ben moe, word moe, was moe, zal moe zijn, was moe geworden, ben moe geworden, zal moe worden, ben moe geweest, ik zou moe worden, ik zal moe worden, ik zal moe zijn. Ik zal uitgeput zijn, ik zal geen puf meer hebben voor niks, puf zal voor mij schaars zijn, puf zal mij nog meer uitputten. Uitgeput ben ik.

Het is over, het is voorbij, het is niet meer wat het was en dat zal het ook nooit meer worden voordat het het geweest is, als dat kan, als dat mogelijk is, als dat is wat het is. Niks is wat het is, anders zou 't het niet zijn, of juist wel.

Kijk me aan, lach naar me, leef vredig, bevredig levendig, nee, doe wat je wilt en doe het met mij. Kijk niet om naar 'eerst', kijk terug naar 'nu', kijk vooruit naar 'toen', lach, wees blij. Gelukkig, wat je wilt. Wat je niet wilt moet je ook niet willen, wat je niet doet moet je ook niet doen of willen doen. De rust, de pauze, het ontsnappen van datgeen waar je van wílde ontsnappen, is niet meer mogelijk. Mogelijkheden zijn niet meer van toepassing, niet meer mogelijk, niet meer vanzelfsprekend, niet meer gebruikelijk in de normale manier van omgang op kleine schaal.

Ik zou een grotere schaal moeten kopen...

Een gemiste kans.

Kansloos, gansloos, niet meer dan een grammetje. Gewoonte, beschadigd, wederopbouw, wederhelft. Een man is niet wie hij is als hij niet kan zijn wie hij wílt zijn, wie hij wilt zijn kan hij nooit worden als hij niet is wie hij is, of schijnt te zijn. Wat blijkt is dat iedereen altijd maar dingen zegt die ze niet menen, te erg menen om het niet te durfen menen en dus kortom liegen. Liegen, liegen, ik haat liegen, maar iedereen liegt. Als ik nog nooit had gelogen zou iedereen denken dat ik autistisch zou zijn en zou ik waarschijnlijk ergens in een of ander gesticht zitten voor eerlijke mensen, alsof het een ziekte is. Ik denk dat er in de wereld meer leugens dan waarheden te vinden zijn, sommige waarheden zijn zelfs leugens. En sommige leugens worden waarheden, jawel...