De vallei van de eeuwige gekte.

Te druk, te moe, teveel verschillende soorten slaaptekorten. Ontbijtkoek met boter, een groot warm bed. Een zon die opkomt, een lege week, een soort van trek. Honger, trek hebben mensen in Afrika. 'Afrika, de bron van armheid?' Waarom altijd maar Afrika, die goede jongen bedoelt het ook altijd alleen maar goed. Waarom zo weinig aandacht, waarom zo veel kleren.

Een droge douche, een gesmolten kraan, een beginnend einde, een eindend begin, bedorven limonade, overleden sterren, een fles Bordeaux uit 2006. 'Grand Vin de Bordeaux', in het kleinste glas wat ik niet eens heb. Misplaatste ironie, doorgedraaide beginnende verslavenden.

Een kleine moeite, doorgaan met wat je uitzuigt en achter laat in de vallei van de eeuwige gekte..

De waarde van een ruzie.

De hele tijd, de hele nacht
Dezelfde plek, dezelfde dag
Geen zon, geen maan
Geen lach, geen traan
Gevoel, van binnen
Gevoel, van buiten
Gevoel wat men niet durft te uiten

Het indienen van een motie
Het inhouden van een emotie
Het maken van een gebaar
Het voelen van een snaar
Geluid, van muziek
Geluid, van gepraat
Geluid van woorden die men niet verstaat

Zonde, van die mooie tijd
Goed, van dat mooie beleid
Lonend, voor die vervelende strijd

Tot altijd.

Niet alles is voor altijd. Ik denk dat veel 'tot altijd' is, simpelweg eerder dan naar verwachting. Achtergrondmuziek streelt mijn trommelvliezen, de computer had er even genoeg van, ik zal er nooit handig mee zijn. Mijn zenuwstelsel slaat op hol terwijl ik, stress. Dorstig en lui, hongerig en ongewoontjes op mijn stoel zit, in mijn zondagavondoutfit. Een hartje uit gescheurde stukjes bierfilter, vier mensen, een tafel en wat liefde. Misschien wel misplaatste liefde, een op hol slaande ademhaling. 4 mei, 7 maanden. Over de helft maar over de grens. Meneer Ga Sip is tevreden, en het leven gaat door.

Gezakt voor zijn veterstrikdiploma.

Is het niet het gevoel wat je wilt uiten in plaats van je sociale inzicht? Ik zag je niet, door de kleur van het licht en de weerspiegeling van het raam. Ik zou je graag willen slaan maar ik heb mijn veterstrikdiploma dus ik voel me wat opgejaagd door mijn rare en aparte gebruik van komma's dat ik ze nu helemaal niet meer zet. Het is maar hoe je het bekijkt, wat je belangrijk vindt en voor wat je kiest. Liever een goede buur dan een verre vriend, als je het op die manier ziet. Maar het zien van iets anders, wat niet meer moeite kost dan het omdraaien van je hoofd en het concentreren van je ogen, is misschien wel veel fijner. Als je iets zou moeten vinden maar het niet vindt, dan móet je het maar vinden. Je bevindt je in het nauw maar je bent ergens anders, ergens boven ons allen. Een zwakke trots die je boven houdt en je niet laat gaan.

Schud het van je af, daar ben je toch immers zo goed in?
Schud het van je af, daar ben je toch immers zo goed in?
Schud het van je af, daar ben je toch immers zo goed in?

Een psychologische instabiliteit dat in verband staat met entheogeen. Het is niet mogelijk te zijn wie je niet bent, maar jij gaat verder dan mogelijk. Met een onschuldige blik en een aura vol ongeloof, maak je steeds weer dezelfde fout. De kern van je afspeellijst is, uitgezonderd van enkele zeer uitzonderlijke uitzonderingen, elke dag totaal anders. Het is geen wonder dat jij je wilt vermaken.

Maar jij kon toch zo goed feestjes geven? Dóe daar dan wat mee.

Je manier van handelen, je manier van doen, je manier van het niet weten wie je bent en het ook niet weten wie anderen zijn. Misschien is de wil van iemand wel een verslaving. Laat jouw eigen wil wet zijn, als je die nog hebt, bent kwijtgeraakt of simpelweg hebt losgelaten. Voor altijd jong, voor altijd dom. Wijsheid komt met het ouder worden vanzelf wel, zul je wel aangenomen hebben van jezelf. Volgens jezelf word je dan waarschijnlijk ook nooit oud, althans, niet ouder dan je denkt.

Oh en lopen deed zo'n pijn, de sfeer was zo misselijkmakend, het wachten duurde zo lang, de communicatie liep zo volkomen contactgestoord, de omgeving was zo gewelddadig, de situatie was zo vervelend, het niveau van het sociale inzicht was zo laag, alles ging zo traag en wat krijg je het toch koud door de kou.

Drie keer scheepsrecht, maar ik ben al bij de 3 geweest. Terwijl ik net gister de 17 heb gehaald. Maar daar doen we het niet meer aan, he? Wat een humor, wat een gelach, toch?


Ik ben uitgelachen.

Gefragmentaliseerd

Ik weet niet waar ik ben of wat ik doe of wie ik ben. Alles is mij zojuist ontschoten toen ik stiekempjes aan het gluren was op een geheime plek. Je gaf me de sleutel maar het is nog steeds illegaal, om er en heen te gaan. Daarom heb ik liever niet dat je het weet, maar kan ik mijn misery niet met je delen en lijdt ik in mijn eentje in het donker en verdrink ik in mijn gedachtes.

Ik voel me, gefragmentaliseerd...

Waarom zou ik het willen weten, wat is de meerwaarde ervan, wat is het nut, het is alleen maar kut, hoewel... Het is misschien heel fijn, maar je zorgen maken blijf je doen dat hou je toch niet tegen. Dus de vraag is nu of het fijner is om alles te weten en je vanuit daar zorgen te maken of om gebreken in je kennis te hebben en je van dáár uit zorgen te maken? Misschien is het gewoon nieuwsgierigheid.

Misschien bestaat jij niet..

Schuurwater.

Juist. De ene dag lijkt alles altijd zo op elkaar, de andere dag is alles zo anders. Muziek wordt vermoord op de tv. Niks gaat de wereld veranderen. Punt is, komma's zijn koewler.

Het zoeken naar de regenboog, de eindeloze zoektocht naar het bekende maar onvindbare. Schrijf er een Frans gedicht over en je hebt je punt gemaakt. Schreeuw het uit op Midvliet. Schrijf er een stuk over in de krant. De krant. De krant. Doe dingen die iedereen zou doen als je niet meer weet wat je moet doen. Doe eens normaal, altijd zoeken naar de definitie van normaal, altijd normaliseren naar aanleiding van een opmerking van een abnormaal figuur.

Corrupte leraren wat betreft, het eten. De tijd verstrijkt naar mate wij inzakken. Stiekem inzakken. Gedwongen stout zijn.

Gedwongen door je geweten.

Gadver.

Een pen, een afstandsbediening, een computer, een beeldscherm. Overal is aan gedacht. 4 namen van vreemdelingen verschijnen in mijn hoofd, ik weet niet hoe de ruimte er over kan zijn. Er is vast iets mis met me. Ik ga vást morgen dood. Of nu. Of zometeen, als niemand kijkt, ga ik helemaal alleen dood, hier, in deze kamer. In deze kamer vol met spullen waarvan volgens mij 80% niet of niet meer gebruikt wordt. Morgen moet ik diensten verlenen, zoals bijna elke dag. Morgen is een dag zoals ieder ander. Waarom zou je ook nieuwe dingen willen, het komt toch wel op hetzelfde neer.

Grapjes herhalen zich over and over again, dezelfde humor verdwijnt als er nieuwe ontstaat. 3 woorden zijn er geschreven sinds de aardbeving, waar niemand iets van gemerkt heeft. Tijd is geen excuus. Veel dingen lijken op elkaar. Het komt toch allemaal wel op hetzelfde neer.

Visioenen ongezien, volgeschreven pagina's ongelezen, afkickende verslaafden opnieuw verslaafd, lichtjes worden groen, publiceren is oranje, opslaan is blauw, lettertype is saai. Waarom zou je onderscheid maken tussen bepaalde kleuren, het is niet dat er dan iets anders staat of het anders bedoeld wordt, het is nog steeds hetzelfde, want uiteindelijk komt toch alles wel op hetzelfde neer.



Ik lieg. Ik spreek niet de waarheid. Ik vertel onzin. Ik typ mijn gedachtes. Maar mijn gedachtes zijn verreweg van onzin, mijn gedachtes zijn verrijkend, verreweg van onzin. Wiens gedachtes worden beschreven, die van mij of van jou?

Zin in morgen. En overmorgen. En eigenlijk ook wel in de dag erna. Toen ik het typte, was het best wel onlogisch dat er een ''n'' tussen stond, maar dat is nou eenmaal zo, zou je kunnen zeggen. Waarom zou je iets kunnen zeggen, als je ook kan spreken of praten. Waarom bestaan er 3 woorden voor hetzelfde iets? Dat heb je wel vaker.

''This Time you can smell the panty''

Wauw, wat een tijd. Toen was alles nog zo vredig. Eten, muziek maken, school verkutten. Jah, echt een mooie tijd. Maar nu is alles misschien wel beter, misschien wel leuker, misschien wel veel interessanter. Niet meer zo oppervlakkig als een begaanbaar oppervlak, maar levendig als een springlevend personage uit Family Guy, of iets in die richting.

Ik ben het verleerd, het is te, lang geleden. Stroopwafels zouden lekker zijn nu. Wie houdt me tegen? Wat houdt me tegen? Misschien wel het feit dat er geen stroopwafels binnen afzienbare straal te bekennen zijn en dat het opzetten van een zoektocht naar stroopwafels op dinsdag 1:35 redelijk zinloos is.



Het licht gaat uit.